I am a lost wave of light waiting for surfaces to bounce on.
Buti nalang may space dust na lulutang-lutang sa kawalan,
at that I can be seen even just in small dots on the horizon.
Teka, wala palang horizon sa kalawakan, kawalan meron,
Parang gutom na kawalan na nangangain ng tao, ng hayop,
ng puno, ng bato, ng tubig, ng mga ala-ala, tapos itatae niya.
There is joy in hitting this cosmic debris, it shows a vibrant
color that can only be seen on surfaces, otherwise, none.
Tapos napagtanto ko nalang, sa dumi pala ako tumatama,
sa tae ng kalawakan, sa pinag-sawaang mga tao, mga hayop,
mga puno, mga bato, mga tubi, mga ala-ala, tae naman oh.
No comments:
Post a Comment